Vandaag is het echte aftellen alweer begonnen. 2 weken voordat ik weer vertrek. Zoals te lezen in me eerdere post- blij om weer op me eigen plekje te zitten, me vriendjes en vriendinnetjes weer te zien en zelfs blij om weer naar school te gaan. Minder blij om California weer te verlaten. Het weer, de cultuur, en mijn “leventje” hier. En natuurlijk om Jason.
Het is hier in California ondertussen toch best wel een home away from home geworden, nu ik mensen ken en een routine heb opgebouwd. Maar ik blijf mezelf inpraten dat ik me school in Nederland eerst zal moeten afmaken voordat ik naar hier emigreer.

Wauw, ok. Worlds worst blogger has arrived. Allereerst, voor de mensen die het nog niet weten: We hebben 2 kittens door het huis rondlopen! Ze zijn ontzettend schattig!! De een, Sima, is zo’n 8/9 weken en Sparkles is 3/4 maanden. Dat denken we tenminste..En ja, de namen zijn door Laura bedacht haha! We hebben ze op 22 juli uit het asiel gered. Daar had je allemaal hokjes in een kamer vol met jonge kittens en een paar oudere katten. Ik wou ze zo graag allemaal mee nemen!!  We kwamen daar met het plan dat we 1 poesje mee naar huis zouden nemen, maar zijn uiteindelijk met 2 kittens naar huis vertrokken! Ik kon het niet aan om bij de hondjes-afdeling te kijken, dan was ik al helemaal gek geworden. Op dat moment realiseerde ik me pas hoeveel ik dieren rond me mis. Sparkles, of Sparky, was vorige week erg ziek geworden en moest naar de dierenarts. Dus ik heb de laastse week naast mijn au pair functie in het huis ook als katten-zuster gefunctioneerd. Laura heeft vorige week haar goudvis uit de kom gehaald en aan Simba gegeven als speeltje. Toen ze het wel welletjes vond pakte ze de vis en had ze hem terug in de kom gedaan. Verbaasd dat ze was toen het beestje weer naar boven dreef.. Dit is naar horen zeggen natuurlijk, ze heeft het gedaan toen niemand bij haar was. So 1 fish gone, 2 to go.

Maargoed, genoeg over de katten en dode vissen. Ik moet even goed nadenken wat er de afgelopen weken is gebeurd.. Ik geloof niet dat ik erg veel boeiends heb beleefd in de 2 weken dat ik niet geblogd heb. The usual- Malls, strand en relaxation. Ohja, en gewerkt natuurlijk

Ik mis mijn huis, mijn eigen plekje, toch best wel. Gek hoe dat went. Vorig jaar toen ik hier was, zat ik nog in het kleine kamertje. Toen had ik er geen problemen mee geen eigen plek te hebben. Dit jaar hunker ik er echt naar. Gewoon om op een vrije dag lekker thuis op de bank te zitten en niks te doen. Nu kan ik dat ook wel, maar je hebt dan toch wel het idee dat je iets moet doen. Aan de andere kant ben ik (door bepaalde “omstandigheden”) nog niet klaar om over minder dan 4 weken te vertrekken.. Met de kans hier in Long Beach ook echt te kunnen blijven maakt het alleen maar moeilijker. Het is ook nooit goed. Ondertussen ken in Long Beach aardig goed. Ik weet waar ik wel en niet moet wezen, hoe ik er moet komen en wanneer ik er moet komen. Ik ben dus best wel ingeburgerd.

Vorige week op mijn vrije dagen heb ik ontdekt dat Long Beach meer te bieden heeft dan ik in eerste instantie dacht. Ik heb de “Art-district” gevonden, waar je talloze winkel van sinkeltjes heb, kunst winkeltjes, coffeeshops (nee, niet de nederlandse variant), waterpijpcafe’s, restaurantjes, galleries, vintage winkeltjes, etc. Heerlijk om gewoon doorheen te wandelen, winkeltjes in te gaan, thee te drinken en mensen kijken. De wijk heeft een europeese sfeer en moet zeggen dat dit het eerste non-commercieel stukje America is wat ik ontdekt heb. Heer-lijk!
Ook heb ik een museum van de moderne kunst bezocht, volgende week staat het museum voor latin-american op mijn lijst. Ik wil ook erg graag naar het Getty, maar omdat ik grotendeels aan het openbaar vervoer gebonden ben weet ik niet of dat zal lukken. Ik ga wel nog naar het MoMa- ook een museum in downtown LA.

Ik heb ook nog een veel beter/leuker strand dan Long Beach ontdekt- Seal Beach. Ik snap niet waarom ik vorig jaar hier niet heen was gegaan, het is erg makkelijk te bereiken met de bus en niet ver weg. Weet je nog dat ik jullie heb verteld dat het strand van Long Beach erg vervuild is en het geen golven heefd? Nou, Seal beach is het tegenover gestelde. Golven, strandpaveljoenen en een schattig winkelstraatje aan het strand. Een stukje verderop kan je de surfers vinden.
Ik heb op het strand met wat mensen gepraat, waaronder met Jason- een aardige jongen die ook in Long Beach woont die praat als het een surferboy betaamd- inclusief woorden als “Right on”, “awesome” en iedereen en alles is een “dude”. Al is het niet wat hij zegt, het is hoe hij het zegt.

Ik ben al vrij bruin, al was t niet slim een badpak te kopen in plaats van een bikini- nu is mijn buik nog wit. Heb wel nog een bikini mee genomen, maar die is niet meer mooi. Dus moet nog ff een nieuwe kopen. Ik ben gisteren voor het eerst verbrand- wat voor mijn doen goed is! Het heeft maarliefst 11 dagen geduurt dit keer, inplaats van op de 1e dag knal en knal rood te zijn zoals vorig jaar. Nu is het niet zo heel erg, wat op me rug, achterkant benen en het vervelendst- me knieholtes. Dat zijn dan van die plaatsen die je vergeet in te smeren. Grr.

Nou goed, ik heb me voorgenomen vroeg naar bed te gaan vandaag dus ik laat het hierbij. Tot de volgende keer!

PS. Hier wat kliekjes:

Laura slaapt ongeveer 11 uur lang en we moesten vanochtend 9 uur de deur uit zijn voor de zwemles van half 10. Dat betekend dat laura gisteren op zijn laatst om 9 uur in bed moest liggen. Omdat er iets was gebeurd in de familiekring van vrienden van de Kovalsky’s gingen wij even op hun dochters passen. Dat liep wat uit wat betekende: een latere bed tijd voor Laura. Dat resulteerde in gehaast vanochtend, om op tijd bij JCC te zijn om te zwemmen. (JCC=Jewish Comunity Center)

Wonder boven wonder waren we nog op tijd ook, nadat we Laura uit haar bed hebben gehaald en haar regelrecht in haar zwempak hebben gehesen. Ontbijtgaven we Laura in de auto. (Dit allemaal is nog waar ook.. haha.. Schande..) Tegen de tijd dat we bij JCC waren aangekomen was Laura klaar om te zwemmen! We zijn tot na de lunch bij JCC gebleven, waar ik naast het zwemmen van het mooie ..uhum.. uitzicht heb genoten (ok.. ok.. ik had zicht op de badmeester)…

Na het zwemmen moesten we zorgen dat de keuken leeg was omdat de betegeling opnieuw gedaan word. Gisteren hebben we al het meeste werk gedaan, maar ook vandaag hadden we een hoop in te pakken en op te bergen. Omdat de keuken toch het hart van het huis is, en het ook een belangrijke  “passage” is voor het huis konden we niet thuis blijven en moesten we dus verkassen naar het huis van Marty’s ouders in Palos Verdes (PV) voor een paar dagen, de ouders zijn op dit moment op vakantie, dus dat kwam wel mooi uit. Waarschijnlijk blijven we hier tot vrijdag.
Over Palos Verdes heb ik in het verleden al een ophemelend stuk geschreven, waarin ik aankondig dat dit mijn toekomstige woonplaats is, dus erg veel woorden ga ik hier niet meer aan vuil maken. Je weet wat je te doen staat als je er meer over wilt lezen!
Om in PV te komen was het een hele verhuizing van vooral de gebruikelijke spullen die uiteindelijk toch niet gebruikt zullen worden. Een welbekend tafereel.  Speeltjes voor Laura waar toch niet mee gespeeld gaat worden, boeken die niet gelezen zullen worden en dvd’s die niet gekeken zullen worden. Tussen de speelgoed, boeken en dvd’s die niet aangeraakt zullen worden zitten er natuurlijk ook de dingen bij die wel gebruikt zullen worden en nodig zullen zijn. Zoals kleding. Ook hebben we ongeveer heel de koelkast inhoud mee genomen. Al zal hier ook maar 50% van aangeraakt worden. Je kunt dus wel begrijpen dat dit allemaal een hele klus was om in te pakken, in te laden, uit te laten en weer op zijn plek te zetten in het “nieuwe” huis.

Morgen en overmorgen heb ik lekker vrij. Als alles volgens plan verloopt ga ik morgen naar Downtown Long Beach, waar ik naar een museum en naar het strand zal gaan. ‘S avonds gaan we geloof ik naar een bbq bij de JCC. Hopelijk ontmoet ik hier wat meer mensen uit de buurt. Woensdag word het weer een bezoek aan de mall. Maar voor nu… Lekker slapen!

P.S.   Had ik al verteld dat mijn broer + schoonzus niet meer deze kant op komen?

ANYWAY. Tot nu toe gaat alles verder wel goed, weer een beetje wennen aan het “werk” en aan de totaal andere manier van opvoeden die ik gewend ben. Ze laten Laura erg vrij in haar doen, laten en praten. Laura is een baasje, dat laat ze wanneer ze kan goed merken. Dit wist ik nog van vorig jaar. Maar dit is niet echt een probleem omdat ik het toch anders aanpak dan de ouders. Verder moet ik nog even goed bedenken hoe ik mijn dagen ga vullen met Laura. Naast de 2 dagen zwemmen is de week nog vrij leeg. Al twijfel ik er niet aan dat we het druk genoeg gaan krijgen. Meestal bedenken we wel wat we doen op de dag zelf. Soms doen we helemaal niks, verder dan de standaard dingen.

Vandaag zijn we naar een soort auto show geweest, in de buurt. Ik vond het wel leuk, maar Laura had het wel al vrij snel gezien. Verder hebben we nog corn-muffins gebakken, getekend, gecomputerd en Aladdin gekeken. De Nederlandse versie heb ik voor Laura mee genomen en heb hem onderussen al zeker 5 keer gezien sinds ik hier ben. Ik vind het fantastisch om te zien hoe sommige dingen nooit vervelen bij kinderen. Net als een grapje die je constant kan herhalen zonder minder grappig te worden, het zelfde boekje voor te lezen met elke keer een nieuwe ontdekking en de zingende Barbie met 2 liedjes in het systeem die Laura over en over kan aanhoren. Het lijkt alleen maar leuker te worden. Voor haar dan.. Al moet ik zeggen.. Herhaling went.

Ik was vergeten hoe aanstekelijk het Belgisch accent is. Ik merk nu al dat ik woorden aan het overnemen ben.. Laten we hopen dat dat ook weer net zo snel verdwijnt wanneer ik terug ben in Nederland

Eenmaal in het vliegtuig had ik gelukkig wel de exit-row waardoor ik een paar centimeter meer been-ruimte kreeg, erg fijn natuurlijk. Het vliegtuig zelf was klein en oud. Je had niet een eigen scherm waar je normaal gesproken diverse films en tv-shows kan kijken en de gebruikelijke lame radiostations die meestal ver over de datum zijn. Nee hoor, American Airlines pakt het Oldschool aan. Gewoon een paar schermen midden in het gangpad geplant, waardoor ik 1/3e van het scherm niet kon zien omdat de bergruimte boven me hoofd er voor zat. De films die ze lieten zien waren verder ook niet interesant hoor.

Door de eerder opgelopen vertraging had ik bij aankomst in New York mijn connecting flight gemist. Misschien ook wel omdat ik extra goed aan het opletten was dat ik de gates niet uitliep en onnodige paniek zaaide (Lees aller aller eerste post).. Omdat ik de vlucht naar Boston had gemist kon ik wel op een regelrechte vlucht naar LA gezet worden, maar pas om 8 uur ‘s avonds. Niet realiserend dat het nog maar 2 uur was knikte ik enthousiast Ja. Blij dat ik niet nog een keer moest overstappen maar toen ik realiseerde hoelaat het was niet zo blij.. Ik had 5 uur in NYC, te kort om de stad in te kunnen gaan dus ik was vastgeketend aan het vliegveld… Weer.. Ik baalde wel erg dat ik de stad niet in kon, vooral door alle lekkermakertjes op het vliegveld. Dus zocht ik een terminal met uitzicht over de stad waar ik weer met me laptop heb gebivakeerd.

De vlucht van NYC naar LA was wel ok, een veel groter vliegtuig dan het eerste maar wel inclusief de gangpad-tv. Ik was een uurtje in slaap gevallen en toen ik om 23u in LA was aangekomen was ik dood en dood op! Maar ik heb het gered.

Vandaag heb ik gelukkig vrij en ga iets doen aan mijn shop-verslaving. Wat de zin betreft.. Die is er!

Of ik er klaar voor ben? Nee. Absoluut niet. Of ik er zin in heb? Dat moet nog komen. Nu heb ik ander “werk” wat mijn leven over heeft genomen. School…
De zin komt (hopelijk) nog wel wanneer ik op 2 juli mijn laatste opdrachten heb ingeleverd en de vakantie is ingeluid. Een beetje vreemd is het wel. Maandenlang heb ik geroepen dat ik terug naar het paradijselijke California wilde maar nu puntje bij paaltje is, ervaar ik het anders. 

Natuurlijk heb ik zin in het heerlijke weer, het strand, de malls, de stad en natuurlijk om de Kovalski’s weer te zien. Ik heb zelfs zin in de Amerikaanse mensen en de Amerikaanse “cultuur”. Maar toch blijft er iets in me hoofd knagen. Wat weet ik niet precies… Misschien omdat ik vorig jaar ook al heel de zomer weg ben geweest. Misschien omdat ik net als vorig jaar weer constant verantwoordelijk moet zijn, omdat ik dan als het ware een ouder ben. Misschien gewoon om het feit dat het niet meer “nieuw” voor me is..

Het bovenstaande klinkt nu allemaal zo negatief, maar zo moet je het ook niet zien. Er staan ook positieve dingen in het vooruitzicht. Zoals het bezoek van mijn broer en schoonzus in Augustus en de wekelijkse standaard bezoeken aan de Mall.
What can I say. Girls will be girls!

Voor nu stort ik me op het werk dat school me heeft gegeven en geniet ik van de laatste weken in Nederland. Geniet ik een beetje extra van de aanwezigheid van mijn vriendinnen en geniet ik zelfs van het Hollandse “zomer” weer.

Maar in de tussen tijd ben ik zoals de tital al zegt: Naar las vegas geweest!!!
15 augustus om 9 uur bepakt en beladen de auto in, OP NAAR VEGASSS!!! Dat dachten we tenminste. We rijden de snelweg op, en myriam roept: DE CAMERA! Gelukkig waren we nogmaar een kwartier op weg, want myriam stond erop dat we terug gingen voor de camera. Take two. 10 uur, bepakt en beladen, INCLUSIEF camera, OP NAAR VEGASSSS!!! Dit keer toch echt.
De heenweg duurde 4 uur. Wat grotendeels door de woestijn is. Je verwacht elk moment dat je op een western dorpje zal stuiten, met rollende hooibalen en cowboys die op paarden achter de indianen aan zitten. Rooksignalen die tussen de bergen uitkomen, wigwammen, en indianen die de vredespijp doorgeven. Al is het enigste wat je hier ziet grote droge vlaktes, bergen, rotsen en woestijnplanten. Je zit dan ook op 4000 ft hoogte.
Laura gedroeg zich wonderbaarlijk goed, en zeurde niet veel. Afentoe vroeg ze om haar vriendinnetje Noa die ook onderweg was naar Vegas met haar ouders, maar dan in een andere auto. Gelukkig. Noa is een lief meisje, maar erg gevoelig. Je hoeft haar ook maar 1 keer op de tenen te trappen en ze jankt aan 1 stuk door, en zeurt de komende dagen over wat je fout hebt gedaan, en dat ze je vriendje niet meer is. Erg lastig dus.
Tegen een uurtje of 2 kwamen we aan bij ons hotel. Een 4 sterren Marriott residence inn. Ik had mijn eigen suite! Nouja, soort van.
Myriam en ik lieten Marty en Laura achter in het hotel om te lunchen bij : “Gordon Bierch”. Een Restaurant/brouwerij. Erg lekker gegeten, onder het genot van een Margarita! Mijn god. wat hou ik van Vegas; Ze vroegen me niet om mijn ID! Die margarita’s kosten daarom verdomt veel. Zo’n 10 dollar voor een glas. Maar lekker was het wel! Ik weet niet of dat zo lekker smaakte omdat ik al een tijdje niet heb gedronken, of omdat het gewoon lekker was. Hoe dan ook, ik heb genoten! Ik was vrij die avond, maar besloot om met Myriam, Armida (Noa’s moeder) en de kids mee te gaan naar “CircusCircus”, een hotel/casino die ook een heel groot speel en doe gedeelte heeft voor kinderen. Waaronder ook elk half uur een circus act. Zo hebben we een errrrrggg lenig vrouwtje gezien die haar ding deed, steunend op 2 palen. Een jongeleerder die ondertussen ook salto’s maakte, en 4 hele knappe mannen uit venezuela in strakke broekjes die door de lucht zwierde voor hun trapeze act. Daarna wat gegeten bij een bufet in CircusCircus.
De dametjes hielden die avond een sleepover bij mij in de kamer, maar vielen al best snel in slaap, aangezien ze een lange dag achter de rug hadden. Ze werden echter om 2 uur wakker, en wouden allebij naar hun mammie.

De volgende ochten gegeten aan het ontbijtbufet in ons hotel, en daarna gezwommen. Jezus wat is het heet in Las vegas. Bah. Rond de middag over de strip door naar een Casino die buiten de strip ligt, om een zeemeerminnen show te zien in een grote aquarium. We waren wat vroeg, dus liepen we wat rond. Marty besloot me mee te nemen naar een “Craps table” om met het spel te leren. Ik legde 20 dollar in en na 15 minuten gespeeld te hebben had ik me geld verdriedubbelt! Het is een dobbelspel, en iedereen krijgt een beurt als je rustig afwacht. Een erg leuk spel! Erg verslavend ook. Na de meerminnenshow werd ik met de kinderen bij het hotel gedropt, om een paar uurtjes op ze passen, want de ouders gingen samen uiteten.
Toen ze terug kwamen gingen we met zn allen naar downtown, waar ze een gedeelte hebben dat een beetje overdekt is, en elk uur hebben ze daar een licht show. Moeilijk uit te leggen, maar je moet zo maar naar de pics kijken om te zien wat ik bedoel. Wat een belevenis zeg! Het liedje American pie werd gedraaid, en iedereen genoot! Behalve Laura, die vond het te luid. Het heet de freemont expierience. Daar in die straat heb je ook die grote mechanisch cowboy billboard, die iedereen kent.
Naar het hotel, de kinderen bij de moeders in het hotel achter gelaten, en ik met de mannen mee naar Rio, om al mijn geld te verspelen. Je moet eigenlijk 21 zijn om te gokken, maar ze hebben me nooit om me id gevraagd. Makkelijk toch. Het mooie van gokken in Vegas is, is dat je gratis drankjes krijgt als je gokt. Aangezien ik aan het gokken was, nemen ze dus aan dat ik 21 ben, dus kreeg ik zonder problemen me drankjes! Woehoeeee, ookal heb ik mijn winst van die middag net zo snel weer weggespeeld, ik heb de drankjes er wel weer uitgehaald. Bijna dan. Ik kon natuurlijk niet zo veel drinken aangezien ik met me baas daar was. haha In de Rio heb je ook elk uur een Mardi grass optreden wat een must see is als je ooit eens in Vegas bent. Er komen mooie praal wagens en boten OVER HET PLAFON lags de balkons waar wij op stonden, waar schaarsgeklede mensen op aan het dansen waren, die ondertussen kraalkettingen naar je gooide, beneden was er een spetterend optreden met wat leuke liedjes en een hele hoop gedans. Erg leuk!
Rond 2 uur waren we weer in het hotel.
Toen we de volgende ochten wakkerwerden was het ontbijten en inpakken. Terug naar huis. Dit keer duurde de rit 6 uur, door het verkeer… Ik wou dat we wat langer konden blijven! Maar ik kom zeker een keer terug, met een hoop vrienden en een hele hoop geld!

Deze week is verder vrij rustig. Mogen mijn laatste vrije dag, ik ga dinsdag in het diepst van de nacht alweer weg. Door naar Wilmington, North Carolina… De 31ste ben ik weer in nederland. Wat vliegt de tijd he?

Dinsdag ben ik met fabian, Carlos en Jennifer naar Venice Beach gegaan. Dat is (volgens horens zeggen) het strand waar ze delen van “Baywatch” hebben opgenomen. Venice Beach is tot nu toe het mooiste strand waar ik ben geweest! Langs de kust is een mijlenlange boulevard met de leukste winkels en cafe’tjes, met aan de andere kant een heleboel straat artiesten en kunstenaars die hun werk verkopen. Daar hebben we eerst een tijd rondgelopen en gelunched onder het genot van een serenade van de “Harry Perry Band” die bestaat uit één gast die op skeelers door venice beach rond rijd en op zn gitaat staat te pengelen terwijl hij iets raars zingt. Kijk op zn myspace als je wilt lachen: http://www.myspace.com/hpband 
Daarna hebben we een hoop foto’s gemaakt bij een gedeelte op het strand waar een heleboel mooie graffiti is gespoten. We hebben er een soort fotoshoot van gemaakt. Daarna kwamen nog 2 vrienden van Fabian. Ruben en een meisje waar ik de naam niet meer van weet.
De rest van die middag hebben we lekker op het strand gelegen. Daarna uit eten gegaan bij een Cubaans restaurant. Erg Lekker!

Woensdag een gewone werkdag, gezwommen met laura, en aan het einde van de dag begon laura te huilen om een pijn in haar oor, wat later een oorontsteking bleek te zijn. Korinne belde me die woensdag ook of ik zin had mee te gaan naar Raging Waters, in San Dimas. Dat is een erg grote waterpretpark, nummer 3 in amerika! Daar had ik natuurlijk wel zin in, dus heb ik mijn vrije dagen gewisseld zodat ik mee kon.
Het was een erg gezellige dag, maar ook erg vermoeiend. Sommige glijbanen waren nog best eng ook..  We waren met haar vriend, zijn neefje, haar neefje gegaan.

Vrijdag avond werd er in onze straat een serie opgenomen, erg bekend in Amerika, in nederland ken volgensmij niemand het.. Ik toevallig wel omdat ik het bij een vriend keek. De serie heet Dexter. Wel grappig om te zien hoe dat allemaal in zn werk gaat en hoeveel werk er eigenlijk wel niet in zit!

Zaterdag waren Myriam, Laura en ik in de mall, toen er oppeens een vrouw naar ons toekwam die ons even kwam vertellen hoe schattig en lief laura er uitzag! en dat ze ons wou uitnodigen voor een screening de volgende dag in Beverly Hills. Ze vertelde dat haar bedrijf voor namen als pepsi, burgerking, etc werkte.
Erg leuk natuurlijk! Maar we hebben geluk dat Marty zo’n nieuwschierige speurder is, want hij heeft gelijk het bedrijf gechecked. Als advocaat zijnde kan hij dat allemaal. Blijkt dat het bedrijf niet bestaat. Na wat zoeken op het internet kwamen we er ook achter dat het een money scam bleek te zijn. Daar zouden ze de kinderen ophypen, en vertellen dat ze acteerlessen of profesionele foto’s moest laten nemen als ze echt succes wouden hebben, dan zouden ze ons een cheque laten schrijven naar een rekening nummer, voor die zogenaamde foto’s of lessen, en daarna zouden we nooit meer iets van hun hebben vernomen. Dus toch maar goed dat we het even hebben nagetrokken.

Vandaag was ik weer vrij. Heb het rustig aan gedaan, Lekker tot 12 uur uitgeslapen, me broer en Amy gebeld en even Downtown in gegaan. Thuis wat kleren gesorteerd en nu een blog schrijven. Vanavond lekker niksen!