Verkast

pff.. Wat een lange dag.. Ik heb echt het gevoel alsof de dag eeuwen heeft geduurd en alsof we zoveel hebben gedaan. Opzich hebben we ook wel redelijk wat gedaan.. Ik zal bij het begin beginnen. Logisch.

Laura slaapt ongeveer 11 uur lang en we moesten vanochtend 9 uur de deur uit zijn voor de zwemles van half 10. Dat betekend dat laura gisteren op zijn laatst om 9 uur in bed moest liggen. Omdat er iets was gebeurd in de familiekring van vrienden van de Kovalsky’s gingen wij even op hun dochters passen. Dat liep wat uit wat betekende: een latere bed tijd voor Laura. Dat resulteerde in gehaast vanochtend, om op tijd bij JCC te zijn om te zwemmen. (JCC=Jewish Comunity Center)

Wonder boven wonder waren we nog op tijd ook, nadat we Laura uit haar bed hebben gehaald en haar regelrecht in haar zwempak hebben gehesen. Ontbijtgaven we Laura in de auto. (Dit allemaal is nog waar ook.. haha.. Schande..) Tegen de tijd dat we bij JCC waren aangekomen was Laura klaar om te zwemmen! We zijn tot na de lunch bij JCC gebleven, waar ik naast het zwemmen van het mooie ..uhum.. uitzicht heb genoten (ok.. ok.. ik had zicht op de badmeester)…

Na het zwemmen moesten we zorgen dat de keuken leeg was omdat de betegeling opnieuw gedaan word. Gisteren hebben we al het meeste werk gedaan, maar ook vandaag hadden we een hoop in te pakken en op te bergen. Omdat de keuken toch het hart van het huis is, en het ook een belangrijke  “passage” is voor het huis konden we niet thuis blijven en moesten we dus verkassen naar het huis van Marty’s ouders in Palos Verdes (PV) voor een paar dagen, de ouders zijn op dit moment op vakantie, dus dat kwam wel mooi uit. Waarschijnlijk blijven we hier tot vrijdag.
Over Palos Verdes heb ik in het verleden al een ophemelend stuk geschreven, waarin ik aankondig dat dit mijn toekomstige woonplaats is, dus erg veel woorden ga ik hier niet meer aan vuil maken. Je weet wat je te doen staat als je er meer over wilt lezen!
Om in PV te komen was het een hele verhuizing van vooral de gebruikelijke spullen die uiteindelijk toch niet gebruikt zullen worden. Een welbekend tafereel.  Speeltjes voor Laura waar toch niet mee gespeeld gaat worden, boeken die niet gelezen zullen worden en dvd’s die niet gekeken zullen worden. Tussen de speelgoed, boeken en dvd’s die niet aangeraakt zullen worden zitten er natuurlijk ook de dingen bij die wel gebruikt zullen worden en nodig zullen zijn. Zoals kleding. Ook hebben we ongeveer heel de koelkast inhoud mee genomen. Al zal hier ook maar 50% van aangeraakt worden. Je kunt dus wel begrijpen dat dit allemaal een hele klus was om in te pakken, in te laden, uit te laten en weer op zijn plek te zetten in het “nieuwe” huis.

Morgen en overmorgen heb ik lekker vrij. Als alles volgens plan verloopt ga ik morgen naar Downtown Long Beach, waar ik naar een museum en naar het strand zal gaan. ‘S avonds gaan we geloof ik naar een bbq bij de JCC. Hopelijk ontmoet ik hier wat meer mensen uit de buurt. Woensdag word het weer een bezoek aan de mall. Maar voor nu… Lekker slapen!

P.S.   Had ik al verteld dat mijn broer + schoonzus niet meer deze kant op komen?

Ups and Downs

Werkdag 2 is achter de rug en moet zeggen dat het me dit keer erg lang duurt om uit mijn jetlag te komen.. The downside of traveling… Telkens een jankerig gevoel om niks. Moe, maar niet kunnen slapen. Honger, maar niet kunnen eten. Moodswings alsof het “that time of the moth” is. I hate these moments.. Gelukkig is er ook een upside, vooral wanneer je alleen op reis bent. Je hoeft geen rekening te houden met reisgenoten (al houd ik dat nu met mijn “werkgevers” en “kind”), je kan (op de vrije dagen) doen wat je wilt en de lasten en lusten uit Nederland wegen hier in California een stuk minder zwaar. Natuurlijk is wat ik nu hier doe niet je normale reis, maar je word compleet en vrijwel gelijk uit je Nederlandse sleur getrokken, omdat je een 180 qua leefstijl en omgeving maakt. Dat eigenlijk niet alleen, ALLES is anders. Het eten, de winkels, de sfeer, de mensen, de taal (duh), etc.

ANYWAY. Tot nu toe gaat alles verder wel goed, weer een beetje wennen aan het “werk” en aan de totaal andere manier van opvoeden die ik gewend ben. Ze laten Laura erg vrij in haar doen, laten en praten. Laura is een baasje, dat laat ze wanneer ze kan goed merken. Dit wist ik nog van vorig jaar. Maar dit is niet echt een probleem omdat ik het toch anders aanpak dan de ouders. Verder moet ik nog even goed bedenken hoe ik mijn dagen ga vullen met Laura. Naast de 2 dagen zwemmen is de week nog vrij leeg. Al twijfel ik er niet aan dat we het druk genoeg gaan krijgen. Meestal bedenken we wel wat we doen op de dag zelf. Soms doen we helemaal niks, verder dan de standaard dingen.

Vandaag zijn we naar een soort auto show geweest, in de buurt. Ik vond het wel leuk, maar Laura had het wel al vrij snel gezien. Verder hebben we nog corn-muffins gebakken, getekend, gecomputerd en Aladdin gekeken. De Nederlandse versie heb ik voor Laura mee genomen en heb hem onderussen al zeker 5 keer gezien sinds ik hier ben. Ik vind het fantastisch om te zien hoe sommige dingen nooit vervelen bij kinderen. Net als een grapje die je constant kan herhalen zonder minder grappig te worden, het zelfde boekje voor te lezen met elke keer een nieuwe ontdekking en de zingende Barbie met 2 liedjes in het systeem die Laura over en over kan aanhoren. Het lijkt alleen maar leuker te worden. Voor haar dan.. Al moet ik zeggen.. Herhaling went.

Ik was vergeten hoe aanstekelijk het Belgisch accent is. Ik merk nu al dat ik woorden aan het overnemen ben.. Laten we hopen dat dat ook weer net zo snel verdwijnt wanneer ik terug ben in Nederland

Met de noorderzon..

Nog 13 dagen om mijn zaken op school in orde te krijgen en nog 18 dagen om me zaken in Holland op orde te krijgen. Daarna vertrek ik met de noorder zon naar het verre westen. Daar zal ik (weer) 7 weken in Long Beach California verblijven en (weer) 7 weken bij de familie Kovalski als Au Pair.

Of ik er klaar voor ben? Nee. Absoluut niet. Of ik er zin in heb? Dat moet nog komen. Nu heb ik ander “werk” wat mijn leven over heeft genomen. School…
De zin komt (hopelijk) nog wel wanneer ik op 2 juli mijn laatste opdrachten heb ingeleverd en de vakantie is ingeluid. Een beetje vreemd is het wel. Maandenlang heb ik geroepen dat ik terug naar het paradijselijke California wilde maar nu puntje bij paaltje is, ervaar ik het anders. 

Natuurlijk heb ik zin in het heerlijke weer, het strand, de malls, de stad en natuurlijk om de Kovalski’s weer te zien. Ik heb zelfs zin in de Amerikaanse mensen en de Amerikaanse “cultuur”. Maar toch blijft er iets in me hoofd knagen. Wat weet ik niet precies… Misschien omdat ik vorig jaar ook al heel de zomer weg ben geweest. Misschien omdat ik net als vorig jaar weer constant verantwoordelijk moet zijn, omdat ik dan als het ware een ouder ben. Misschien gewoon om het feit dat het niet meer “nieuw” voor me is..

Het bovenstaande klinkt nu allemaal zo negatief, maar zo moet je het ook niet zien. Er staan ook positieve dingen in het vooruitzicht. Zoals het bezoek van mijn broer en schoonzus in Augustus en de wekelijkse standaard bezoeken aan de Mall.
What can I say. Girls will be girls!

Voor nu stort ik me op het werk dat school me heeft gegeven en geniet ik van de laatste weken in Nederland. Geniet ik een beetje extra van de aanwezigheid van mijn vriendinnen en geniet ik zelfs van het Hollandse “zomer” weer.