Ups and Downs

Werkdag 2 is achter de rug en moet zeggen dat het me dit keer erg lang duurt om uit mijn jetlag te komen.. The downside of traveling… Telkens een jankerig gevoel om niks. Moe, maar niet kunnen slapen. Honger, maar niet kunnen eten. Moodswings alsof het “that time of the moth” is. I hate these moments.. Gelukkig is er ook een upside, vooral wanneer je alleen op reis bent. Je hoeft geen rekening te houden met reisgenoten (al houd ik dat nu met mijn “werkgevers” en “kind”), je kan (op de vrije dagen) doen wat je wilt en de lasten en lusten uit Nederland wegen hier in California een stuk minder zwaar. Natuurlijk is wat ik nu hier doe niet je normale reis, maar je word compleet en vrijwel gelijk uit je Nederlandse sleur getrokken, omdat je een 180 qua leefstijl en omgeving maakt. Dat eigenlijk niet alleen, ALLES is anders. Het eten, de winkels, de sfeer, de mensen, de taal (duh), etc.

ANYWAY. Tot nu toe gaat alles verder wel goed, weer een beetje wennen aan het “werk” en aan de totaal andere manier van opvoeden die ik gewend ben. Ze laten Laura erg vrij in haar doen, laten en praten. Laura is een baasje, dat laat ze wanneer ze kan goed merken. Dit wist ik nog van vorig jaar. Maar dit is niet echt een probleem omdat ik het toch anders aanpak dan de ouders. Verder moet ik nog even goed bedenken hoe ik mijn dagen ga vullen met Laura. Naast de 2 dagen zwemmen is de week nog vrij leeg. Al twijfel ik er niet aan dat we het druk genoeg gaan krijgen. Meestal bedenken we wel wat we doen op de dag zelf. Soms doen we helemaal niks, verder dan de standaard dingen.

Vandaag zijn we naar een soort auto show geweest, in de buurt. Ik vond het wel leuk, maar Laura had het wel al vrij snel gezien. Verder hebben we nog corn-muffins gebakken, getekend, gecomputerd en Aladdin gekeken. De Nederlandse versie heb ik voor Laura mee genomen en heb hem onderussen al zeker 5 keer gezien sinds ik hier ben. Ik vind het fantastisch om te zien hoe sommige dingen nooit vervelen bij kinderen. Net als een grapje die je constant kan herhalen zonder minder grappig te worden, het zelfde boekje voor te lezen met elke keer een nieuwe ontdekking en de zingende Barbie met 2 liedjes in het systeem die Laura over en over kan aanhoren. Het lijkt alleen maar leuker te worden. Voor haar dan.. Al moet ik zeggen.. Herhaling went.

Ik was vergeten hoe aanstekelijk het Belgisch accent is. Ik merk nu al dat ik woorden aan het overnemen ben.. Laten we hopen dat dat ook weer net zo snel verdwijnt wanneer ik terug ben in Nederland